Kijken mag

Ik heb geen idee waarom, maar ik heb het meer voor mannen dan voor vrouwen. Ze zijn rechtlijniger, logischer. Vrouwen… die snap ik niet. Ook al zie ik er elke dag eentje in de spiegel, ik krijg ze niet in de vingers. En hen tekenen… dat lukt al evenmin.

   

16 april 2018

Vegan powersnack

Om handen te leren tekenen moet je handen tekenen, las ik in een boek. Het klinkt vrij logisch. Elke reden is dus goed om te oefenen. Net zoals elke reden goed is om iets lekkers te maken! Zoals deze vegan snack.

Neem 100 gram havermout, 25 gram pompoenpitten, 50 gram noten naar keuze en 25 gram geraspte kokos. Laat alles 5 minuten roosteren.

Dan 100 gram ontpitte dadels in een keukenmachine doen samen met 50 gram ahornsiroop, 150 gram tahin, 1 theelepel vanille extract, een halve theelepel kaneel en een snuifje zout. Alles even mixen. Snijd 25 gram zwarte chocolade in kleine stukjes en meng alle ingrediënten. Rol er tenslotte balletjes van.

15 april 2018

De handen uit de mouwen

Talent… bestaat het of bestaat het niet? Kan je iets goed omdat je het leuk vindt en er als gevolg daarvan heel veel tijd instopt? Of stop je er veel tijd in omdat je er goed in bent?

In mijn familie konden de mannen goed tekenen. Allemaal leken ze er een uitzonderlijke aanleg voor te hebben. Ik probeerde een beer te tekenen en eindigde met twee misvormde cirkels en poten die eerder op wattenstaafjes leken dan op de extremiteiten van een woeste viervoeter. Ik miste dus blijkbaar het noodzakelijke Y-chromosoom om die beer deftig op papier te krijgen en bergde de tekendroom samen met de potloden op. Het was toch niet voor mij weggelegd.

Misschien loopt alles anders als het woord talent niet zou bestaan en men enkel zou spreken over hard werken. Die schilder is zo goed omdat hij constant aan het werken is. Die muzikante speelt zo mooi omdat ze er jarenlang voor geoefend heeft. Die atleet rent zo hard omdat hij elk vrij moment aan het trainen is.

Op die manier wordt alles immers haalbaar en beperken we onszelf niet.

Tegen Y1 en Y2 heb ik al zo vaak gezegd dat ze alles kunnen worden wat ze maar willen, zo lang ze bereid zijn er voor te werken. Jammer genoeg geloven ze het niet meer. Ze hebben de wereld horen praten over talent en menen over sommige talenten niet te beschikken.

Eind februari was een hand op papier geen hand, en nu… nu lijkt het er toch al een beetje op. En dat heeft niets met talent te maken, maar met elke dag tekenen. En dat zien de meisjes ook. Misschien kan ik hen op deze manier inspireren om het concept talent van zich af te schudden en alsnog gewoon te doen wat ze graag doen, talent of geen talent.

 

 

     

14 april 2018

Irgendwie, irgendwo, irgendwann

Wachten op inspiratie, op een betere computer, op de nieuwe versie van scrivener, op een idyllische schrijfplek, op een zee van tijd,… op Godot.

Wachten tot je de personages echt door en door kent, tot ze beginnen spreken, tot er zich een meesterlijk plot aandient,… tot je een ons weegt.

Het blijft een vreemd fenomeen. Elk excuus lijkt goed te zijn om niet te hoeven schrijven; maar als je me zou vragen wat ik het liefst doe, antwoord ik vast schrijven.

Even de proef op de som nemen…

-Inge, wat doe je het liefst?

-Schrijven! Zonder twijfel.

-Zeker?

-Zeker!

Zie je wel. En toch vinden de boeken hun weg niet van hoofd naar papier.

Met tekenen is het anders. Ik zou kunnen wachten op inspiratie, op het juiste materiaal, op de juiste ruimte, op de perfecte lichtinval, of op het meest memorabele stilleven. Maar dat doe ik niet. Ik teken in de woonkamer, in de wachtkamer van de dokter, bij de kapper of in het shoppingcenter. Televisie op de achtergrond? Geen probleem, dan probeer ik toch gewoon de presentator te tekenen. Of de afstandsbediening. Maar 5 minuten tijd? Ook geen probleem, dan gaat daarna het boek toe. Niet af is geen ramp. Om het even hoe, om het even waar, om het even wanneer…

Het verschil? Er staat bij tekenen niets op het spel. Ik kan het niet, dus kan ik ook niet falen. Elke lijn die min of meer in de juiste richting loopt is een succes, elke tekening die in de verte een beetje op het model lijkt is een meesterwerk. De faaldrempel is quasi onbestaand en succes wordt instant bereikt. Geen wonder dat ik het zo leuk vind.

En bij schrijven? Aan welke criteria moet het voldoen opdat ik het gevoel heb dat het echt goed is? Hmmm, een bestseller, liefst verfilmd… En wanneer heb ik het gevoel dat het niet goed is? Als het niet meteen in één lange woordenstroom uit mijn handen rolt.

Kort samengevat, de slaagdrempel is quasi onbestaand en falen gebeurt instant. Geen wonder dat elk excuus goed is om het niet te doen. Ik denk dat ik nog wat ga tekenen…

       

13 april 2018

In de vingers?

Perfectie is (nog) geen must, zelfs ‘mooi’ is niet nodig.

Heb ik dat geschreven? Ik? Bij volle bewustzijn? Blijkbaar wel, het staat er, zwart op wit.

Amper twee dagen later zit ik te zuchten. En het is niet het soort zucht dat je slaakt wanneer je onbewust heel even je adem hebt ingehouden bij de aanblik van iets prachtigs. Eerder het soort zucht dat gepaard gaat met een nauwelijks merkbaar heen en weer schudden van het hoofd. Het soort zucht dat past bij de zin : “Nee, ik ben niet boos, ik ben alleen… teleurgesteld.”

In dit geval in mezelf en mijn tekentalent. Weer een mislukte hand! Ik heb dat handen tekenen duidelijk nog niet in de vingers. De verhoudingen kloppen niet, de houdingen al evenmin. Handen komen er in allerlei vormen en maten, maar vast niet in deze. Dus ik schakel een hulplijn in: het hoofdstuk ‘Dessiner les mains et les pieds’ in het boek Apprendre à dessiner ce que vous voyez. En wat is de gouden tip? Entraînez-vous à dessiner les mains et les pieds pendant trente jours – c’est la seule manière de progresser. Si personne n’accepte de poser pour vous, dessinez vos pieds et votre main gauche dans toutes les positions possibles.

En daar moet je het mee doen! 30 dagen handen tekenen…

Dus als je me de komende dagen ziet en ik vraag je om je hand, trek dan niet de verkeerde conclusie.

    

    

11 april 2018

40 dagen tekenen

Op dag 40 is mijn hand nog steeds even onberekenbaar als op dag 1. Een oude dame kan er uitzien alsof ze 5 facelifts heeft ondergaan en een man met sproeten lijkt soms meer op een kleuter met mazelen. Schattige poezen worden soms chagrijnige mormels en nadat ik een van onze honden vereeuwigd had, vond Y2 dat mijn karikatuur van Dunja heel goed gelukt was.

Ik heb vooraf zelden een idee hoe het resultaat er uit zal zien. Soms ben ik tevreden; meestal niet. Maar in beide gevallen vind ik het tekenen op zich wèl leuk. Er is geen haast bij, ik hoef het niet snel onder de knie te krijgen. Eigenlijk zijn er totaal geen verwachtingen. Perfectie is (nog) geen must, zelfs ‘mooi’ is niet nodig. En dat is nieuw.

        

 

   

 

   

 

9 april 2018

Niet kniezen, gewoon kiezen

Leren tekenen is leren kijken. Dat is de blijkbaar de belangrijkste tip die men aan een beginnend tekenaar te pas en te onpas meent te moeten geven. Er zit vast een grond van waarheid in, ik ga niet ontkennen dat ik afgelopen maand op een andere manier naar de wereld gekeken heb. Maar wat ik ook gemerkt heb, is dat het evenzeer een kwestie van keuzes maken is. Bij elke tekening zijn er tal van opties. Potlood, balpen, inkt of verf? Kleur of grijstonen? En als je voor kleur kiest, ga je dan voor aquarel gouache, olieverf, stiften, potloden of pastels… Veel details of vage contouren?  En wat met de achtergrond… Keuzes maken is niet mijn sterkste kant. De schattige kat van de buren is dus al lang weer verdwenen voor mijn eerste lijn op papier staat! Je zou er als debutant het potlood haast bij neerleggen. Of uit frustratie je blad volkrassen. Maar als je dat krassen een beetje verstandig aanpakt, eindig je uiteindelijk toch nog met een tekening.

 

Ik begin te begrijpen waarom sommige tekenaars het jarenlang bij één medium houden vooraleer ze met een volgend beginnen te experimenteren. Misschien moet ik dat ook doen. Een uitstekend idee! Hmmm, maar welk zou ik kiezen? Potlood, balpen, inkt of verf? En ga ik dan voor kleur of grijstonen? En wat met…

   

 

   

8 april 2018

2B or not 2B?

Zouden mijn zinnen beter klinken als ze getypt waren op een Underwood? Zouden de dialogen sprankelender zijn als ze uit een Remington kwamen? Als ik in een romantisch-nostalische bui ben denk ik van wel. Maar ik ben realistisch genoeg om te beseffen dat het instrument niet de schrijver is, dat ik het knippen en plakken zou missen en dat ik waarschijnlijk al na enkele uren typen gek zou worden van het geratel en gedreun.

Waarom me dan afvragen waarmee ik vandaag zou tekenen? Een 2B? Een HB? Houtskool? Alsof een ander potlood een betere tekening zou geven…

Gisteren had ik het over het feit dat het plezier van het tekenen de drijfveer hoort te zijn, niet het resultaat. Waarom dan een medium kiezen dat de perfectiedrang aanwakkert? Als juist of fout niet aan de orde is, dan zijn er geen verkeerde lijnen en is er bijgevolg niets dat verwijderd of gecorrigeerd moet worden. In theorie klinkt dat goed. In de praktijk heb ik meestal wel een mening en een gom klaar. Er is dus nog werk aan de winkel. Een les in non-judgmental drawing… En waarmee kan je dat beter doen dan met een gewone blauwe balpen? Elke lijn is definitief. En dat is prima. Het resultaat is misschien minder ‘juist’, het plezier is minstens even groot. En dat is uiteindelijk toch de bedoeling van een hobby.

                                                           

28 maart 2018

30 dagen tekenen

Ik kan tekenen, ik kan niet tekenen,…

De 30 dagen zitten er op.

Is het mogelijk te leren tekenen in 30 dagen? Hmmm… Daar ben ik nog niet uit. Dan moeten we wellicht eerste overeenkomen wat ‘kunnen tekenen’ betekent. Moet je iets kunnen natekenen van een tekening of van een foto? Moet je iets of iemand kunnen tekenen die voor je staat? Of … heet het pas echt tekenen als je het zonder referentie kan, gewoon uit het hoofd en de losse pols? Moet je alle wetten over schaduw, anatomie en perspectief kennen en kunnen toepassen?

Dan is het antwoord nee. Nee, ik kan niet tekenen.

Maar… soms lijkt het of al die regels over wat juist is en wat niet, over wat wel kunst is en wat niet, niets te maken hebben met kunde en schoonheid maar met de kunst van het uitsluiten. Men creëert elitaire clubjes om zich superieur te kunnen voelen aan wie zich buiten die cirkel bevindt. Ik sta buiten, niet eens bij de rand. Maar dat geeft niet. Ik heb het niet zo voor clubjes.  Ik heb me altijd aangetrokken gevoeld tot het credo van Willem Kloos en ‘de tachtigers’;  kunst als aller-individueelste expressie van de aller-individueelste emotie’. Volgens mij zou tekenen net zo min als schrijven, schilderen, beeldhouwen of boetseren aan regels gebonden moeten te zijn. Tekenen hoort om het tekenen te gaan, niet om de tekening. Schrijven hoort om de expressie te gaan, niet om het gedicht, de tekst of het boek. Al tekenend vergeet je de naam van het object, je dringt door tot de essentie, je laat het resoneren met iets in jezelf en je trekt de lijn. En met elke lijn die op papier komt, heb je een stukje van jezelf ontdekt en naar buiten gebracht. Dat is waar het om gaat voor mij. Bij tekenen én bij schrijven.

Is het experiment geslaagd? Absoluut! 30 dagen smaakt naar meer. Mijn schetsboek zal me nog een poosje vergezellen. Want ik wil ze wèl leren, al die technieken, die regels en wetten. Zodat ik nadien de vrijheid heb om ze aan mijn laars te lappen.

 

 

27 maart 2018