Soulfood

Van wat we uit FB-statussen kunnen opmaken is het weer in België nauwelijks zomers te noemen. Ik zal dan ook niet uitwijden over de hitte in Cambodja, noch over hoe heerlijk het is om na zonsondergang een duik te nemen in het zwembad terwijl de vleermuizen over het water scheren. De Belgische kuststeden of pretparken zouden er lucht van kunnen krijgen en me verwijten dat ik mijn landgenoten wil overhalen naar Cambodja te reizen. Niets is minder waar, ik hoef geen Nederlands te horen op reis.
Vandaag hadden we een tweede ochtend tempels-kijken in Angkor gepland. Al had ik gisteren het gevoel dat tempel hier niet het juiste woord is. De ruïnes zijn prachtig, bij momenten haast adembenemend, maar geen enkel ogenblik had ik gisteren het gevoel heilige grond te betreden. Het sacrale was misschien verbleekt door jaren van massatoerisme, ofwel was het er nooit geweest.
Een kleinere tempel sprong er in het programmaboekje uit. “Daar moet ik heen’ dacht ik toen ik het las – ook al stonden er geen sterren bij en werd het beschreven als een niet-toeristische, kleinere ruïne in het bos. Of net daarom?
Ik liet me door onze tuktukchauffeur van ruïne naar ruïne brengen, genoot van Bayon, van het uitzicht bij Phnom Bakheng, bewonderde de poort. Maar het bleef aan de oppervlakte, het kwam niet binnen.
Een vlieg wél. In mijn oog. Met brandende pijn tot gevolg. Tijd om naar het ziekenhuis te gaan wist ik. Niet het huidige, maar eentje uit een ver verleden.
Chapel of the Hospital, de chauffeur vond het eerst zelfs niet, zo klein en afgelegen was het. Maar nog voor hij gestopt was, stond ik al op de grond. Voor één keer wachtte ik niet op de meisjes, maar rende het pad af naar ‘mijn tempel’. Want zo voelde het. Als thuiskomen.
“Waarom huil je mama?”
En dan schieten woorden te kort voor het gevoel dat je krijgt als levens elkaar lijken te kruisen.
“Is het nog steeds die vlieg?”
Niet de vlieg, maar zoete pijn was het. Als wanneer je na vele omzwervingen een geliefde terugvindt en tegelijk weet dat je weer afscheid moet nemen.
Maar veel tijd om daar bij stil te staan was er niet, mijn drie schatten eisten mijn aandacht op, voor een rit naar een restaurant. Mijn ziel was gevoed, tijd voor hun maag.

 

15 juli 2012

Zoek de echte

Een wat is een tempel. En gisteren zagen we er een heleboel tijdens onze Old City Temple Tour. Maar om de dag in evenwicht te houden begonnen en eindigden we de dag bij het zwembad.


De meisjes vonden de man het meest indrukwekkend (hij knipperde niet eens met zijn ogen). En de jongetjes in oranje gewaden die weer even gewoon jongetjes waren en in het water aan het spelen waren.
Maar na enkele tempels hadden ze het wel gehad en moesten we even onderbreken voor een pauze. Niet dat wij dat erg vonden. De kokosnoten waren heerlijk en het Thais eten verrukkelijk. Wat mij betreft wordt het hier vijf weken lang drie warme maaltijden per dag.

1 juli 2012