Er zijn zo van die momenten…

Klik op de afbeelding om de link te volgen

 

 

 

dat de kamer te koud is, de buitentemperatuur te warm, het water te nat, het licht te fel, dat ze honger hebben en dat die op mysterieuze wijze weer verdwenen is zodra we in een restaurant zitten, dat ze naar het strand willen maar zeuren over zand in hun sandalen… Er zijn zo van die momenten dat je wou dat er een uit-knop op kinderen stond!
Gisteren had Y2 zo haar momentjes, in Hua Hin… niets was goed, alles was stom, vervelend, saai. Ze wil een caramel macchiato van bij Starbucks, ze krijg een caramel macchiato. Maar hij is te warm en proeft teveel naar koffie. Geen nood, ik had dit voorzien en niets voor mezelf besteld. Als ze vijf minuten later (letterlijk, niet figuurlijk) klaagt dat ze dorst heeft, geef ik haar geld en mag ze in 7/11 zelf kiezen wat ze wil. Ze kiest een flesje water, maakt vervolgens haar lippen even nat want drinken kan je dat niet noemen en zegt vervolgens dat het een vervelend flesje is omdat het plastic wat slap aanvoelt en dat ze héél dringend naar toilet moet. Ik heb meestal geduld, behoorlijk veel geduld zelfs, maar toen werd het me toch even teveel. Dus nam ik haar mee naar kleine straatjes en liet haar binnenkijken in huizen niet groter dan onze garage, waar gezinnen groter dan het onze in samenleven en werken. Ik liet haar gezichten van mensen observeren – lachende gezichten van straatarme mensen. Het mokken stopte, de boodschap kwam binnen.
Ook daarom gaan we op reis, om hun wereld groter te maken.
En ja, soms lijkt onze hotelkamer iets te klein en zitten we te lang, te dicht op elkaar, hebben we te weinig privacy. En toch willen we nog niet naar huis. Nog lange niet, nog lange niet…

21 augustus 2013

Eighteen Below Ice Cream

Klik op de afbeelding om de link te volgen

 

 

 

 

 

Stel je even voor… de volle, romige, ietwat zure smaak van een perfecte, verse citroen-kaastaart… Loopt het water je al in de mond? Wacht, het wordt nog beter!
Stel je nu even voor… een warme dag, de zon brandt op je schouders, je tong ligt als een lap leer in je mond en dan stap je Eighteen below ice cream binnen en bestelt een ijsje, niet zomaar een ijsje maar ‘lemon cheesecake’. Bij de eerste hap weet je het al, dit is het beste ijs dat je ooit gegeten hebt en nog voor die eerste lepel in je mond gesmolten is, heb je al bij voorbaat spijt dat het potje staks op gaat zijn. Een mens zou speciaal naar Thailand reizen om nog zo’n portie koude kaastaart op te kunnen lepelen! Als het mogelijk was nam ik een staaltje mee en vroeg aan dat andere fantastische ijssalon (Bolero in Halle-Booienhoven) om een paar honderd liter voor me na te maken.
Onze middag in Hua Hin kan wat mij betreft niet meer stuk, zefs als er verder niets anders te zien was. Maar er is meer, veel meer: gezellige straatjes die toegang geven tot nog meer gezellige straatjes. Jammer genoeg merken we dat pas een half uur voordat we met onze taxichauffeur afgesproken hebben, net genoeg tijd om een portie curry naar binnen te werken en verliefd te worden op een horloge.
Er zit niets anders op dan vandaag terug te keren, niet voor het horloge want daar hebben we enkele exemplaren van gekocht, wel voor de sfeer (en voor het ijs natuurlijk!)

20 augustus 2013

Cera van ceramiek deel 2

Klik op de afbeelding om de link te volgen

 

 

 

Op vakantie raak je af en toe de draad even kwijt. De draad van de tijd… We waren van plan om vandaag Hua Hin te bezoeken, maar kwamen er vanochtend net op tijd achter dat het vandaag zondag is en we daar dus niet zoveel kunnen gaan doen. We hebben de meisjes niet horen klagen over een extra dagje zwembad/strand.
En soms de draad van ons blog… gisteren begon ik me als titel cera van ceramiek, maar daar was in de rest van het stuk niets over terug te vinden. Die uitleg ben ik jullie nog verschuldigd. Zodra we dit hotel (Cera Resort) betraden was het duidelijk dat de beroemde keramiekfabriek in Ratchaburi hier aandelen moet hebben. Geen vierkante meter is keramiekvrij: bloempotten, nachttafels, lampen, bijzettafels, salonttafels, wandversiering… Zelfs minder nuttige zaken als een ton en een spekglad krukje in de doucheruimte. Met het grote vrijstaande bad was ik daarentegen wel ontzettend blij. Niet omdat ik hier de behoefte voel om languit te liggen luieren in een warm bad, maar omdat het veel handiger is om daarin de noodzakelijke handwasjes te doen. Een maand reizen met vier personen en slechts twee rugzakken vraagt om economisch/ergonomisch inpakken, dus moet er af en toe gewassen worden -momenten waarop ik atijd ontzettend veel respect heb voor vrouwen uit de pre-wasmachinetijd.
De kleren zijn de stille getuigen van wat de meisjes gedaan hebben.
De chocoladevlekken op de blouse van Y2: Bangkok – bananenpannenkoekjes met chocolade- we zaten op de muurtje vlakbij het hotel. We hadden er net ontdekt dat we onnodig een taxi hadden genomen van het station naar het hotel. De rit duurde een kwartiertje, maar oversteken op het zebrapad had volstaan.
De zwarte vlekken op de short van Y1: Koh Chang – de stoelen bij het zwembad bleken niet kleurvast te zijn na de overvloedige regen die elke ochtend het eiland blank zette.
De strepen op het badpak van Y2: Cha-am – na een verdienstelijke poging om een fort te maken in het zand.
De oranje vlekken op de bikini van Yaël: Onze zonnebrandolie blijkt jammer genoeg dat effect te hebben op witte stof.
Na enkele dagen in Cha-am is het weer overduidelijk… wij zijn niet uit het juiste strand/zwembad-hout gesneden. We hebben nochtans een prachtig voorbeeld, een Brits gezin dat dit duidelijk in de loop der jaren geperfectioneerd heeft. Ze smeren zich simultaan in, draaien zich elke vijtien minuten om en houden hun kinderen veilig op spatafstand.
Ondanks de lekkere panang curry, de overheerlijke gebakken bananen en het aangename zwembadwater diepen we na 48 uur badplaats de Lonely Planet weer op in de hoop iets interessants te vinden in de buurt – even afgeleid door een Zweedse buurvrouw  die zo smakelijk zit te lachen met een boek dat we het niet kunnen laten te informeren naar de titel (Flakmopedisten van Lasse Berghagen).
Morgen Hua Hin!  (voor echt deze keer)

 

18 augustus 2013

Komkommertijd

Klik op de afbeelding om de link te volgen

 

 

 

Het is vandaag gelukt. Mijn benen zijn niet meer wit. Een hele prestatie. Bruin kan je ze ook niet meteen noemen, eerder wit met rode vlekken, het omgekeerde van een vliegenzwam dus. Gedeeltelijk komt dit door de ontelbare muggenbeten en gedeeltelijk dankzij Y2.
Een woordje uitleg…
Als je tegen Y2 zegt dat ze iets niet mag/kan doen, beginnen haar ogen te glimmen en vernauwd haar bewustzijn tot dat ene ding dat verboden werd. Ze kan er moeiteloos een hele dag over doordrammen.
Zodra we voet op het strand bij ons hotel hadden gezet en ze het kleine eiland voor ons in zee zag, wist ze het. “Daar zwem ik heen!”
Nu ligt dat eiland ogenschijnlijk wel vlakbij, maar schijn bedriegt als er enkele honderden meters golven tussen liggen.
“Nee, dat is veel te ver, daar kan ik zelfs niet naartoe zwemmen,” was dus een logisch anrwoord. Ze kreeg er zelfs wat les over stromingen en golven bovenop.
Maar logica is niet aan haar besteed als ze zich iets in haar hoofd heeft gehaald. Dus kreeg ze H zover om een poging te wagen (met zwemvestje). Een half uur later stond een mopperende Y2 opnieuw aan deze kant van het strand. Het bleek te pijnlijk te zijn door de rotsen in het ondiepe water. Twee dagen en heel wat gezeur later ondernam ik met haar een tweede poging, ditmaal gewapend met een grote zwemband waar ik af en toe wat mee op kon hangen. En we hebben het gehaald, maar niet zonder schrammen en schaafwondes.
“Zo erg was het toch niet,” zei ze triomfantelijk toen ze het eiland op rende.
Nee, voor haar niet 😉
We vierden onze overwinning met enkele stroofjes “op een onbewoond eiland”
Het kan best zijn dat je er niet van je fiets valt, maar ‘geen pietsie pech’ vind ik er toch over als ik naar mijn knieën kijk.
Mijn nieuwe versie:
Op een onbewoond eiland
val je doodmoe op het strand
op een onbewoond eiland
heb je nood aan gaasverband
de rug verbrand en de voeten rood
voel je je klaar voor ’t schroot
je zucht ‘oef ik ben niet dood’

En als je een beetje bekomen bent, besef je dat je ook  nog terug moet… Gelukkig hielp de stroming daarbij een handje.
Onnodig te zeggen dat ik me nadien even languit naast het zwembad heb gelegd met mijn boek: De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry. Ik kreeg er spontaan zin in wandelen door. Volgend jaar een blog over een tocht naar compostela? Of de GR20? Dan kan Seth mee, de hond die we nu nog niet hebben, maar waar we onze housesitter moeilijk mee kunnen opzadelen. (Bij deze een woordje van dank aan Nicky voor de goede zorgen!)

En de rest van de dag… die vulden we naar goede gewoonte met lekker eten, wat wandelen en samen zingen. H heeft hier blijkbaar wat last van een muzikale identiteitscrisis want hij loopt de hele tijd liedjes van Iglesias te neuriën. Die trachten we met z’n drieën uiteraard zo snel mogelijk te overstemmen. Bijvoorbeeld met eigen versies op ‘Dit is een plek om lief te hebben’. En we vinden hier zoveel redenen om alles en iedereen lief te hebben dat dat moeiteloos lukt.
Groeten
from Thailand, with Love

 

12 augustus 2013

Lazy town

Klik op de afbeelding om de link te volgen

 

 

Leve oma, aardappelen en worstjes…
Wie kent het vervolg?
Of deze: De wastafel, de wastafel, de wastafel is stuk…
Wandelingen worden opgevrolijkt met het zoeken naar vertalingen van enkele jeugdklassiekers. Veel meer intellectuele arbeid verrichten we hier niet op dit eiland. Van de bungalow naar het zwembad, van het zwembad naar de zee, van de zee naar het restaurant… Het is hier zo mooi dat het uitzicht (voorlopig nog) niet verveeld.
Het meest inspannende dat we deden was de meisjes overtuigen om hun rekenoefeningen te maken en tot in de hoofdstraat wandelen. Dat klinkt vast eenvoudig maar geen van beide is dat. Tegen de tijd dat wij het eiland wilden verkennen was het vloed en moesten we een paar honderd meter over een met zee bedekt strand. Y2 vond een dergelijke wandeling natuurlijk super, Y1 kon er ook wel van genieten omdat zij hoog en droog op H zijn schouders zat. En ik… ik denk dat we een volgende keer  ’s ochtends of in de vroegere namiddag gaan.
Volgens onze reisbijbel is er hier op het eiland best wel wat interessants te zien, maar dat bekijken we morgen wel. Vandaag houden we het nog bij zee en zwembad.

9 augustus 2013

Time travel / travel time

Klik op de afbeelding om de link te volgen

 

 

 

Tijd…in Thailand ervaar je het toch anders dan thuis.
Een uurtje wachten in een busstation? Ok. Een busrit van meer dan 7 uur? Geen probleem. Een uur in een open taxi terwijl die in een snelvaart over de snelweg scheurt in een poging ons toch op tijd bij de overzet te krijgen? De tijd vliegt, net als onze haren.
Als we in België een uur in de wagen zitten vinden de meisjes het al lang. Hier wordt hooguit eens gevraagd of we er bijna zijn, waarna ze weer in hun cocon duiken van tablet, nintendo of mp3. Af en toe kruipen ze wel eens op schoot voor een dutje of worden speelkaarten bovengehaald. Maar geen enkel moment is er gezeur. Onvoorstelbaar… Zijn dit onze kinderen wel?
Als je Thailand wil zien is dit wel dé manier. Neem een bus naar een andere kant van het land, nestel je tussen locals en geniet van het voorbijslenterende landschap. Bereid je voor op een rijkdom aan groen, aan tempels, aan vergezichten, maar bereid je ook voor op armoede, op krotten die kniehoog in het water staan en op een blik op het harde boerenleven. Als je dapper bent, koop je wat eten van de verkopers die bij grotere bushaltes even binnenspringen en anders vul je die dag je maag met rotzooi zoals chips, cola en oreo’s.
Bereid je ook voor op een hogere taxiprijs als je na een lange reisdag de overzetboot verlaat. Het is donker, je bent moe en je wil naar je hotel. Dus betaal je…
En als je denkt dat je dan eindelijk van wat rust kan genieten, blijkt je partner net nachtmerries te hebben over stinkende matrassen en beestjes in bed
Maar zodra ik ’s ochtends de gordijnen van onze bungalow opentrek verschijnt er spontaan een buitenmodel glimlach op mijn gezicht. Wat een uitzicht! Palmen, strand, rotsen, eilandjes, zwembad… De komende 8 dagen zullen we het hier vast naar onze zin hebben.

8 augustus 2013

In the jungle

Klik op de afbeelding om de link te volgen

 

 

 

Reminder to self: blogs een beetje censureren om bezorgdheid bij lezers niet te activeren. Ik had gisteren heel even wat last van migraine, waarschijnlijk door de uitlaatgassen in ons busje. Na wat rust was daar niets meer van te merken. Geen paniek dus 😉
Vandaag de tweede jungle-dag. Bij een eerste stopplaats in het Nationaal Park kregen we bijzonder elegante sokken om onze benen te beschermen tegen de bloedzuigers. Een tot de verbeelding sprekend begin.
Wat later werd duidelijk dat het geen overbodige luxe was. Het werd ons ook al snel duidelijk dat Y1 niet van kleine diertjes houdt. Ze liep in de lucht meppend, krabbend en mopperend door de jungle. Maar het mopperen verstomde toen we een familie gibbons zagen slingeren tussen de bomen. In niets te vergelijken met apen bekijken in de zoo!
Onze gids beschikt duidelijk over beter getrainde ogen dan wij. Tussen al dat groen ontdekt hij voortdurend ander leven: een ijsvogel, vlinders, een specht, een neushoornvogel, een spring-spin,… Al verdenken we hem er wel van de schorpioen meegebracht te hebben ter vermaak van de deelnemers. Meegebracht of niet, Yade toont haar leeuwenmoed door het dier over haar schouder te laten kruipen.
De tocht is amper 3 kilometer, maar we doen er 3 uur over.
Na de lunch bezoeken we een waterval. Mooi, maar wat later op de dag krijgen we er nog eentje te zien (Heo Narok Fall) en die is pas indrukwekkend. Al zal je ons wat dat betreft op ons woord moeten geloven want het water spatte zo ver en zo hoog op dat we onmogelijk foto’s konden maken.
Tussendoor vrolijkten makaken de rit wat op door langs de kant van de weg brutaal te liggen wezen. Een kudde olifanten zagen we niet, daarvoor waren we iets te vroeg weg. Maar zelfs zonder de olifanten was het een onvergetelijke dag.

 

4 augustus 2013

Bat-dag

Klik op de afbeelding om de link te volgen

 

 

 

 

 

Onze voormiddag… niet om over naar huis te schrijven 😉 De dames waren in zeurstemming en dat hebben we geweten.
Gelukkig sloeg de stemming snel om zodra we op stap gingen. Eerste halte: een bron waar even in gezwommen mag worden. De meisjes twijfelen even omdat het met kleren aan is, maar al te lang kunnen ze de lokroep van het koele water niet weerstaan. Wij blijven uit het water en voelen ons wat ongemakkelijk bij dit deel van de uitstap. Dit is duidelijk een plekje waar de lokale bevolking naartoe komt om wat te ontspannen en plezier te hebben. En wij komen hier ‘storen’.
Onze gids weet zijn groep wel te entertainen met de lokale flora en fauna. Hij vindt bijvoorbeeld een reusachtige duizendpoot en Y2 is vrijwilliger om het beestje over haar arm te laten kruipen.
Wat later in een grot vol vleermuizen toont ze zich opnieuw zeer dapper als de gids een schorpioenspin op haar hand legt.
Het meest indrukwekkende komt wat later als we naar het uitvliegen van de vleermuizen gaan kijken. Miljoenen vleermuizen verlaten bij zonsondergang hun grotten. Ze vormen een lange zwarte dansende draad, een luchtballet. Ruim een uur kijken we naar dit schouwspel en dan nog is de laatste vleermuis niet uitgevlogen.
De rest van het verhaal is voor morgen… te moe, teveel hoofdpijn. Het bed roept. Slaap lekker!

3 augustus 2013

100 tinten groen

Klik op de afbeelding om de link te volgen

 

 

 

 

 

De dame van de toeristische dienst verzekerde ons met de glimlach dat het zéér makkelijk was om de bus te nemen naar de watervallen. Gewoon ons hotel uitlopen, naar de overkant van de straat gaan en een hand opsteken zodra we de juiste bus zagen toekomen: Nr 8170. Een fluitje van een cent. Dat zou het inderdaad zijn als hij niet een uur op zich zou laten wachten én als het nummer niet op de zijkant van de bus zou staan. Mijn ogen zijn nog goed, maar nu ook weer niet zo goed. De derde bus die we tegenhielden was pas de juiste bus. Onnodig te zeggen dat de meisjes ondertussen behoorlijk uit hun humeur waren. Vooral omdat het opnieuw aan het regenen was en we in ons optimisme de regenjassen in het hotel hadden laten liggen. Om de tijd te doden werd Y2 rupsentrainer. Volgend jaar laten we haar auditie doen bij cirque du soleil.
De rit naar Erawan was in ieder geval al de moeite: zicht op een in nevel gehulde berg, pittoreske dorpjes, steenkappersateliers en groen in honderd tinten. Niet dat Hans daar veel van gemerkt heeft. Hij was volledig in de ban van Inferno.
Het nationaal park is een bezoekje meer dan waard, vooral omwille van de waterval met z’n 7 niveau’s. In het 2e en 3e niveau zijn we gaan zwemmen tussen vissen die aan je benen happen. Waarom zouden we nog betalen om met onze voeten in een bak vol kleine visjes te zitten als we hier gratis tussen de grote vissen kunnen zwemmen?!
Om 16u zou de laatste bus naar Kanchanaburi vertrekken. We besloten iets vroeger naar de bushalte terug te keren omdat de ervaring ons leert dat een bus net zo goed tien minuten vroeger kan vertrekken of een uur later. Een wijs besluit waardoor we nog net 4 zitplaatsen in de bus konden bemachten. Tientallen anderen hadden minder geluk. Hen wachtte anderhalf uur rechtstaan, dicht tegen elkaar, want in een volle bus kan in Thailand altijd nog wel een passagier bij. De meisjes lieten het niet aan hun hart komen. Veel plaats hebben ze niet nodig om in slaap te vallen. Een paar benen of een schouder en ze zijn vertrokken. Dat maakt de rit in ieder geval een stuk korter, voor hen.

31 juli 2013

Kids – volwassenen: 8-8

Klik op de afbeelding om de link te volgen

 

 

 

Reizen met kids, dat is altijd een beetje geven en nemen. Een lange busrit – een plons in het zwembad, een wandeling naar de stad – even spelen bij de pier, nog een beetje wandelen – weer even spelen op de fitnesstoestellen langs de kant van de weg, eten dat minder goed is dan ze verwacht hadden – een ijsje, nog veel meer wandelen – de belofte dat ik ’s avonds nog even mee in het zwembad duik.
En oh wat had ik daar zin in… Niet dus. Maar belofte maakt schuld… Dus werd er gezwommen, in het maanlicht, in de regen. Toch moet het gezegd, de meisjes zijn superflink deze vakantie. Er wordt haast nooit gezeurd, zelfs niet bij lange wandelingen. Ze zijn duidelijk een jaartje ouder geworden, hun benen ook. En daar is H’s rug zeer dankbaar voor.
We hebben er ondertussen al twee dagen Kanchanaburi opzitten, een gezellig stadje vlak bij River Kwai. Ons hotel is een beetje uit het centrum, maar een kniesoor die daarop let als je kan ontbijten in een prachtige tuin, de kids een zwembad ter beschikking hebben waar nooit andere gasten in lijken te komen en  de taxi’s hier niet duur zijn. Het was  wel even schrikken bij aankomst. RS Hotel bleek een groot congreshotel te zijn waar dagelijks tientallen bussen neerstrijken. Samen met ons werd het hotel en dus ook ons verdiep bezet door een hondertal ouden van dagen. Zeer actieve oudjes trouwens, getuige de geluiden die gisterenavond tot in onze kamer doordrongen en ons rode oortjes bezorgden. Vijftig tinten grijs in Thailand…
Hopelijk gunnen ze ons vannacht wél onze nachtrust, we moeten fris zijn voor een bezoek aan de Erawan waterval.

 

29 juli 2013