Onlangs uitte ik mijn ongenoegen over te korte dagen. Ik was zelfs bereid mijn ideologisch kader bij te sturen in functie van het bereiken van dit utopische doel.
Vandaag twijfel ik. Heb ik echt meer uren nodig? Zou ik die tijd dan wel optimaal benutten? En waarom die tijd wel en de huidige niet? Het is makkelijk structuur te brengen in hypothetische tijd, net zoals het makkelijk is om dromen te verwezenlijken met denkbeeldig lotto-geld, of kinderen te laten luisteren in de tijd dat ze nog enkel in gedachten bestaan. Ik sta mezelf een gedachte toe, rebels en gevaarlijk, misschien is het niet zo dat ik te weinig tijd heb om alles te doen wat er gedaan moet worden, maar dat ik teveel meen te moeten doen in de tijd die ik heb…
“Multitasken biedt slechts de mogelijkheid meer dan één ding tegelijk te verknallen.” Ik las het enkele dagen geleden en het is blijven nagalmen. Vooral toen iemand vanochtend mijn hoofd beschreef als een hoofd dat zich niet van gedachte naar gedachte haast maar er kan rondwandelen als rond een modern kunstwerk in een zonnig park.
Nee, dacht ik, je hebt het mis, dat is niet mijn hoofd. Mijn hoofd is rennen, springen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan. In mijn hoofd vindt zich een constant gevecht plaats, een gevecht om mijn aandacht en focus, of om mijn schuldgevoel, want dat schijnt het best te werken. Wie het hardst roept, wordt het vaakst gehoord.
Ja, dacht ik, je hebt gelijk, ook dat is mijn hoofd, een kuierend hoofd. En woord werd waarheid. Mijn gedachten verstilden, namen de tijd om tijdloos te worden, leeg te worden. En weg was ik, opgenomen in het onbestemde alles. Tot er nieuwe woorden waren om mij af te bakenen en vorm te geven, telkens opnieuw, opgebouwd, uit woorden. Mijn woorden nu. Vroeger leek ik slechts te bestaan bij de gratie van andermans woorden. Een kameleon was ik die zijn kleuren afstemde op woorden uit mijn omgeving, met in het bijzonder oog voor de onuitgesproken woorden. Wie ik werkelijk was, was onduidelijk. Ik had bewondering voor zij die wel over een duidelijk omlijnd ik leken te beschikken. Waarom kon ik dat niet? Ik had de anderen en het andere nodig. Ze waren mijn spiegel – zo ben ik. Ze waren mijn contrast – zo ben ik niet. Vroeger overheerste het contrast, nu de spiegel.
Als ik zoek was, zelfs voor mezelf, was er één plaats waar ik mij kon vinden, in mijn eigen woorden, en nog steeds is dat de plek waar ik me het meest ik voel.
Waarom dan multitasken, als er toch slechts dat ene is…
Gedaan met af te vinken lijstjes. Je hebt mijn woord 😉
18 maart 2014
