Als peuter is het makkelijk om pakjes te krijgen. Is het een leuk geschenk dan ben je uitbundig blij, valt het tegen, dan ben je even uitbundig in het uiten van je ongenoegen. Maar die eerlijke blijken van teleurstelling worden al vroeg in het leven de mond gesnoerd. “Wees eens beleefd. Zeg eens dank u!”

Vrije meningsuiting geldt niet in tijden van pakjes…

Dat maakt het pakjesmoment op latere leeftijd soms wat moeilijker. Je bent nog steeds nieuwsgierig, maar vooral slechts terughoudend verwachtingsvol. Jarenlange ervaring heeft je geleerd dat niet iedereen goed is in het inschatten van je smaak en verlangens dus houdt je je gezicht al bij voorbaat in een dankbare plooi. Maar echte blijdschap is zelfs voor de meest notoire leugenaar moeilijk te veinzen. De wenkbrauwen gaan omhoog, ogen worden groter, de adem stokt, de mond gaat open en een fractie van een seconde later worden de ogen kleiner, verschijnen er kraaiepootjes (of in mijn geval heuse poten) en een buitenmodel glimlach. Alles om je heen verdwijnt, zelfs de gulle gever waardoor net dan een “dank u” vaak vergeten wordt.

Dat zijn de beste pakjes, ontvanger blij, gever blij. Eén vraag blijft dan echter onbeantwoord: Is het pakje in kwestie blij?

Ik kan me vergissen maar het pakje dat ik onlangs kreeg leek na opening inderdaad sporen van blijdschap, zelfs van dankbaarheid te vertonen. Geen kleurrijk papier rond dit pakje, geen lint met mooie krullen, slechts een kooi en een hangslot.

Ik kreeg hem en hij kreeg een nieuw huis, een nieuwe roedel en een nieuwe naam: Yoshi.

Hij heette Hachiko. Wie het verhaal achter de naam kent denkt misschien: leuke naam toch, zo’n trouw dier. Maar wie wil zijn hond een dergelijk lot toewensen?! 9 jaar wachten op een baasje dat niet meer komt… Nee, na 3 jaar en 4 woonplaatsen heeft deze hond lang genoeg gewacht.

En wat heeft dit met lopen te maken? Deze kanjer is mijn nieuwe loopmaatje maar daarover een andere keer meer.

12 oktober 2015