Le réveillon

Op de vooravond van het nieuwe jaar

toch weer een klein to do – lijstje klaar:

‘k begin de dag met een kwartiertje schrijven

een goed voornemen om in ’t ritme te blijven

wat frans, wat duits en dan vegan koken

ideaal om het  vuurtje wat op te poken

de honden moeten natuurlijk ook nog naar buiten

een dagelijkse wandeling valt dus niet uit te sluiten

dan nog wat schrobben, schuren en vegen

tegen vuil kruis ik dit jaar resoluut mijn degen

hoewel… de perfecte huisvrouw ben ik nooit geweest

dus deze schoenmaker blijft bij z’n leest

de was en de plas, het hoort er wel bij

maar een kraaknet huis maakt mij niet blij

voor naaien zou ik ook wat tijd willen vinden

en ook voor de boeken die ‘k nog wil verslinden

op voorwaarde dat er aan het eind van de dag

-en dat is een moet, niet enkel een mag-

nog voldoende energie is overgebleven

om aandacht en liefde aan mijn huisgenoten te geven

31 december 2017

Korte houdbaarheidsdatum

Het borrelde, het bruiste, het kolkte en dat was precies wat ik nodig had, een aanwakkering van een vuur dat zelfs niet meer smeulde. Ik had het gevonden, de sleutel tot nieuwe woorden. Een nieuwe website die me een spreekstoel gaf zonder me eigenhandig de poten onder mijn stoel weg te zagen. Geen beperking of belemmering door een titel die niet meer paste. Niet de belofte van een boek dat nooit geschreven werd, niet het trainen voor een marathon die niet uitgelopen werd,… gewoon mijn woorden, mijn leven.

inge-d

Want een naaisite zou uitmonden in pagina’s over vegan koken en een kooksite zou gegarandeerd leiden tot enkele bespiegelingen over vasten.

De naam werd geregistreerd, de site werd gemaakt en alle oude blogposts kregen een plekje op de nieuwe site. Er werd teruggeblikt, herlezen, gelachen en geslikt. En toen werd het ochtend en stonden enkele jaren schrijven, maar vooral niet-schrijven online.

“Schrijf mij, schrijf mij!”

De ideeën verdrongen zich in mijn hoofd en ik ging naar bed, voor even. Moe, maar voldaan. Voor even. Vol vertrouwen – voor even- dat de ideeën het hazenslaapje zouden overleven.

Maar dat deden ze niet. Ze kozen het hazenpad, wellicht op zoek naar iemand wiens motivatie een langere houdbaarheidsdatum heeft. De mijne is beperkt, zeer beperkt.

Dus voorlopig geen belofte tot nieuwe woorden. Enkel de hoop dat ik ze ooit hervind, mijn stem.

20 december 2017