Een hond als loopmaatje, het heeft zo zijn voordelen. Hij is altijd even enthousiast, even snel, even onstuimig, ongeacht tijdstip, weer of route.
Een hond als loopmaatje, het heeft zo zijn nadelen. Hij is altijd even enthousiast, even snel, even onstuimig, ongeacht tijdstip, weer of route.
Als ik wandel hangt er een houten klaas aan de andere kant van de leiband, zo sierlijk als een tachtiger na een heupoperatie. Maar aan wat voor mij een aangenaam looptempo is, lijkt hij slechts te kuieren, elegant, met het grootste gemak. Regelmatig kijkt hij naar me op en op me neer, met de blik van een snoever, een praalhans. “Is dit alles wat je kan? Kijk naar mij! Zie me hier trippelen! Ben ik niet prachtig?” En dat is hij. Hem zien lopen is een heerlijk schouwspel. Daarom gun ik hem af en toe de snelheid die zijn ware aard toont, de snelheid die hem bij elke stap even laat zweven… de snelheid die mijn longen onder druk zet, spieren laat branden en mijn hartslag in mijn slapen voelbaar maakt. Je zou het intervaltraining kunnen noemen, met wat goede wil fartlek. Het juiste woord is wellicht masochisme. En daar had ik vanochtend geen zin in. Geen getrek, geen wind, geen regen, geen modder, geen voeding voor mijn minderwaardigheidscomplex. Vandaag een indoortraining, in mijn eentje. Het klonk zalig.
Constante temperatuur, constante snelheid, zelfgekozen helling, muziekje op de achtergrond, eventueel een tv-programma op het scherm, een gezellig praatje met medesporters…
De realiteit: veel te warm, saai, te luide muziek, onscherpe beelden, verplicht getuige zijn van een helse bruid die het nodig vind haar toekomstige te taseren. Na een uur houd ik het voor gezien. Al die zogenaamd praktische toestellen kunnen me gestolen worden. De weg en een hond volstaan. Even later loop ik weer tussen de velden, de wind bijt in mijn oren, de modder kleeft aan mijn schoenen, Yoshi trekt alsof hij nooit eerder een leiband om heeft gehad. En het is zalig.
Dog vs Treadmill: 1-0
17 november 2015
