Waarom ben je gestopt met schrijven? Wanneer komt het echte einde? Schrijf je niet meer? We missen je woorden bij het ontbijt. Vertel je niets over wat er na je camino komt? De vragen waren er, maar ik voelde geen antwoord opborrelen, tot vandaag.

Men zegt wel eens dat je camino pas echt begint zodra je terug thuis bent. Zo ver zou ik niet gaan. Hij begint dan niet, hij loopt gewoon door, want terwijl ik geloofde dat ik ‘gewoon’ de weg aan het wandelen was, kroop hij in mij en bij elke stap nestelde hij zich iets dieper. Dit ben ik, dacht ik na een poosje, dit wandelen, hier. Ik had het gevoel vrij te zijn ook al dicteerde de weg richting en ritme. Terug thuis waren er geen pijlen om me de weg te wijzen en ik liep wat verloren, in mijn eigen leven.

Het einde schrijven, betekende toegeven dat het gedaan was, maar zo voelde het niet. Het ik-wil-terug-gevoel groeide. Er werd gedroomd, over een andere route. De camino frances misschien? De primitivo? Of toch terug de camino portugués?

De knoop is doorgehakt. De kogel is door de kerk. Ik keer terug, terug naar het einde, en van het einde naar het begin, in achteruit, de cirkel rond. Waarom? Omdat ik moet. Omdat ik in Finisterre gevallen ben, voor een man. Ik zag hem niet op straat, wél in mijn hoofd. Hij woont in een dorp aan het eind van de wereld, waar alles draait om toekomen. Het is een eindpunt. Hoe vertrek je van een eindpunt? Wat is er voor nodig? Welke obstakels kom je tegen? Om daar achter te komen, moet ik terug en jullie mogen mee.

Dus ik hef het glas, een 43 -het laatste drankje dat we in Finisterre dronken- op een nieuwe camino, op Joaquín en Catalina, de mensen die ik komende maanden tot leven wil schrijven én op jullie, lieve lezers. Santé! Salud! Saúde!

2 februari 2023