Open brief aan de tentzakingenieur van D#@$#/@N

Geachte tentzakingenieur,
Bij deze wil ik mij bij voorbaat verontschuldigen mocht ik uw titel verkeerd hebben ingeschat. U ontwerpt tentzakjes, zoveel is zeker en aangezien we tegenwoordig allemaal overgekwalificeerd zijn, ga ik er van uit dat u de trotse bezitter bent van een ingenieursdiploma.
In de eerste plaats wil ik u bedanken voor uw inzet. Het kan niet makkelijk zijn voor u, dat begrijp ik ten zeerste, om na al die jaren studeren uw talent te grabbel te moeten gooien als zakjestekenaar. Dit was vast niet uw kinderdroom, de carrière waarvoor u de beste jaren van uw leven vergooide.
Ondanks mijn begrip voor uw penibele situatie wil ik u toch -op constructieve wijze- op enkele mankementjes in uw ontwerp wijzen. Het door u op de markt gebrachte zakje is te klein.
“U vergist zich, ” hoor ik u al opwerpen. “Toen u de tent kocht, zat hij in het zakje. Hij past er dus weldegelijk in. “
Daar heeft u een punt en in ideale omstandigheden beschik ik over voldoende behendigheid om een dergelijke taak tot een goed einde te brengen. Maar, beste tentzakingenieur, ideale omstandigheden doen zich zelden voor tijdens het kamperen. Ik schets u een mogelijke situatie die zich onlangs pas heeft voorgedaan: U wordt wakker van een ritmisch getik tegen het tentzeil. U herkent het meteen. Regen. Stortregen. Nu komt het op snelheid aan! U dient al uw materiaal uit de tent, en dus in de regen te leggen, de haringen te verwijderen, alsook de van elastiek voorziene staafjes. Tenslotte dient u de twee zeilen op te rollen. En nog voor u met dat laatste klaar bent, bent u drijfnat en beseft u dat die rol nooit in dat zakje past. U probeert het tegen beter weten in. In het beste geval steekt er na veel zwoegen nog een stukje nat zeil uit het zakje. In het slechtste geval scheurt het zakje. Het resultaat is echter in beide gevallen hetzelfde, de inhoud van uw rugzak wordt nat.
Één centimeter extra zou volstaan om het ons een stuk makkelijker te maken. Één!
U krijgt wellicht de opdracht zo zuinig mogelijk met materiaal om te springen, dat begrijp ik. Maar hooggeachte tentzakjestekenaar, uw loyaliteit dient bij ons te liggen.
Nu ik er bij stilsta is er natuurlijk nog een tweede mogelijkheid, u veracht ons en uw werk en kijkt reikhalzend uit naar de dag dat u tot tenttekenaar gepromoveerd wordt. In afwachting van dat heuglijke moment maakt u uw dagen draaglijker door met voorbedachte rade uw te kleine ontwerpen richting atelier te sturen.
Ik heb alle begrip voor dergelijke verkneukelarij, doch wil u vriendelijk verzoeken hiervoor professionele hulp in te schakelen. Mocht u geen therapeut kennen, dan kan ik u de mijne ten zeerste aanbevelen. Het compulsieve schrijven van klachtenbrieven heb ik dankzij zijn niet aflatende steun tot een minimum kunnen beperken. Maar dit geheel terzijde.
Verder wou ik u vragen wat het nut is van het touwtje aan de zak? Dit is geen retorische vraag, ik wil het echt begrijpen. Op geen enkele -mij bekende- manier is het mogelijk het aan te spannen zodat de zak gesloten kan worden, zelfs niet mocht er geen drijfnat tentzeil uitsteken.
Gelieve dit euvel bij een volgend ontwerp te verhelpen.
Tenslotte wil ik u, om met een positieve noot te eindigen, feliciteren met uw materiaalkeuze. Het zakje past perfect bij de tent. Waarvoor dank.

Mocht u toevallig in de loop van de dag contact hebben met uw collega-ingenieur, de medicatie-bijsluiterontwerper, zou u hem dan vriendelijk willen verzoeken in de toekomst plooi-instructies toe te voegen?
Dank bij voorbaat.

Inge D.
Ervaringsdeskundige

1 juli 2020