Deze vraag leek afgelopen maand op ieders lippen te branden. Maar hoe kan je weten of je klaar bent voor het onbekende? Ik wist hooguit hoe ver we stonden bij het afvinken van onze to-do lijsten. Huurders vinden? Check. Huis in Frankrijk? Check. Waterschade herstellen? Check. Nieuwe vloer? Check. Nieuwe keuken? Check. Tuin onkruidvrij maken? Mmm… halve check. Verhuisdozen vullen? Check. Nog eens afspreken met vrienden? Check.

Het werd een maand van laatste keren en eerste keren. Een vermoeiende emo-maand!

Je wil iedereen nog wel eens zien, maar je wil eigenlijk geen afscheid nemen. Afscheid voelt zo definitief, het impliceert haast dat je hen niet meer zal zien. En dat willen we wel nog. We verhuizen immers niet naar de andere kant van de planeet. Het is amper 5 uurtjes rijden… En we verhuizen niet voorgoed. Amper 5 jaar. En toch, toch hangt bij elke bezoek vanaf de eerste begroeting dat afscheid in de lucht.

En het is niet alleen afscheid nemen van mensen, ook van de omgeving, van het huis, van 20 jaar leven in dat dorp. De laatste dagen zijn we ons bij alles wat we doen bewust van het feit dat het de laatste keer zal zijn. Een laatste wandeling met de honden.  Wat gaan we onze Getedijk missen! Een laatste ijsje bij Bolero. Zelfs in het tiramisu-ijs proef ik het bitterzoete van het vertrek. En dan de laatste poetsbeurt, de laatste knuffels aan onze helpers, de laatste blik door het raam dat straks iemand anders raam wordt…

Maar er zijn ook eerste keren. Het eerste bezoek aan het nieuwe huis, de eerste wandeling door het dorp, het eerste bezoek aan de school, de eerste tramrit naar Straatsburg, de eerste begroetingen van onze nieuwe buren…

Alle eerste glimlachen meten zich met laatste tranen. We zijn aangekomen, maar nog niet thuis.

23 augustus 2016