Forgive me Father for I have sinned. It has been four weeks since my last conf… run.

Waarom?

Te nat, te koud, te veel sneeuw, te veel modder, te veel feesten, te veel verdriet, te veel werk, te weinig tijd, te veel… excuses, vooral te veel excuses.

Gebruik the power of momentum, zeggen ze. Zodra je in the flow zit, gaat het vanzelf, zeggen ze. Even doorbijten en voor je het weet ben je verslaafd aan je dagelijkse run, zeggen ze. Maar dat de kracht van lamlendig loom luieren zoveel groter is, dàt zeggen ze er niet bij. Eén dagje heerlijk nietsdoen wordt er zo makkelijk twee, en voor je het weet ben je weer een homo sedens, een zittende mens. Ik geef toe, een paar uur zitten geeft me na afloop niet bepaald datzelfde voldaan, euforisch gevoel maar in tijden van drukte verkiest een mens nu eenmaal eerder het rustig kabbelend beekje der gelijkmatige emoties boven de kolkende stroom van pijn, frustratie, ergernis en verrukking die met beginnend lopen gepaard gaat.

Om na de zomer die marathon te kunnen uitlopen zal ik hem toch weer moeten zetten, die eerste stap, elke keer opnieuw.

29 januari 2016