Terminus

Mealhada – Coimbra

Als je na een regendag bij het openen van de gordijnen blauwe lucht ziet, kan de dag haast niet stuk. Ik plakte nieuwe tape op mijn knie, nam mijn rugzak en stapte de deur uit. De eerste stappen wat aarzelend, maar met de hulp van tape en stokken leek de knie het wel aan te kunnen.

De zon scheen, er was wat meer afwisseling in landschap en ondergrond en iedereen leek weer vriendelijker. Dat het allemaal veel langzamer moest, nam ik er graag bij.

Even voorbij Mala hoorde ik plots geschuifel achter me, ik keek over mijn schouder en zag een oude vrouw die gebogen liep onder het gewicht van een takkenbos op de rug. Ze glimlachte haar ene zwarte tand bloot en zwaaide.

“Bom dia,” zei ik.

Dat zag ze als uitnodiging om te versnellen en naast me te komen lopen. Mijn eu nao falo portugues negeerde ze en ratelde erop los. Of ik bij haar wou komen eten? Ik bedankte haar voor de uitnodiging, maar ging er niet op in, ik had pas een snackstop achter de rug. Met woord en gebaar maakte ze me duidelijk dat ik bij haar mocht rusten, dat ze eten voor me zou maken, dat ik er zelfs een bad mocht nemen, kortom dat we bff’s zouden worden.

Ze haakte haar hand achter mijn elleboog, maar ik had al moeite genoeg om mijn eigen gewicht te dragen, laat staan dat van haar en haar takkenbos. Ik wees dus op de blauwe tape op mijn knie.

“Dor,” vroeg ze.

Ik knikte want ik meende ‘pijn’ in dat woord te herkennen.

Ze keerde de rollen om, nam mijn hand en legde die op haar arm. Ik mocht op haar leunen. Opnieuw nodigde ze me uit om bij haar te eten en uit te rusten.

Alle verhalen die ik als kind had gehoord, hadden me voorbereid op dit moment. Ik kende mijn klassiekers, ik moest reageren en wel snel. Maar dat was net het probleem. Als je amper tien minuten voordien bent voorbijgestoken door een pissebed, weet je dat snelheid niet je grootste troef is.

I had to ‘outslow’ her. Met dat gewicht op haar rug moest ze immers in beweging blijven, anders zou ze omvallen. Dus ging ik nog trager en schudde zo het loerende gevaar af. Ze probeerde nog om me mee te trekken, maar toen ik op een bankje ging zitten om wat te drinken, begreep ze dat ze haar prooi kwijt was en schuifelde door.

Niet veel later begon het wel erg moeizaam te gaan. Een blik op de Buen Camino app leerde me dat ik een uur had gedaan over de laatste twee kilometer. Op die manier zou het een eeuwigheid duren om in Coimbra te geraken, onder een brandende zon en met een brandende knie. Net op dat ogenblik stopte een vriendelijk echtpaar om me te te helpen. Hun dochter was de Camino Frances aan het wandelen en ze hoopten dat iemand hetzelfde voor haar zou doen.

Ik aanvaardde de hulp en toen ik uitstapte bij de kathedraal van Coimbra wist ik dat dit het eindpunt was van deze Camino. Een wijs iemand zei: “Je hebt misschien het geplande eindpunt niet bereikt, maar wel je doel.” Gelijk heeft ze, het verhaal van Joaquin is klaar om geschreven te worden.

Dank je voor alle steun, alle lieve berichtjes!

15 april 2023

Betonmoeheid

Águeda – Mealhada

Na gisteren enkele oefenrondjes door het dorp te hebben gedaan, voelde ik me klaar voor een nieuwe wandeldag. Het werd er eentje op slakkentempo, dus toepasselijk dat het regende.

Onderweg merkte ik dat de tegenliggers er nu twee weken op hebben zitten en dat er wat wandel- en betonmoeheid is opgetreden. Er werd meer geklaagd en gepuft.

Lissabon-Porto wordt door de meerderheid niet voor niets overgeslagen. Er zijn wel prachtige stukken bos en enkele gezellige stadjes om te overnachten, maar je moet er heel wat industrieterreinen en nietszeggende dorpen voor doorkruisen. Sommige pelgrims houden zich strak aan de gele lijn, andere zien het meer als een optie, ze pikken er de mooiste stukken uit en springen met trein of bus over te saaie of te steile stukken heen. Iedereen wandelt zijn camino op zijn manier… maar daar is niet iedereen het mee eens. Pelgrims zijn jammer genoeg niet alléén vriendelijk en hulpvaardig. Vanochtend, bij het ontbijt, verontschuldigde een dame zich omdat ze de bus naar Porto ging nemen. Ze had al enkele dagen een ontstoken teen en wou die daar laten verzorgen. Verontwaardiging alom. Een echte pelgrim bijt door. Een echte pelgrim neemt geen ‘sluiproute’ naar Santiago. Maar wat is echt? En is dat zo belangrijk? Waar de ene misschien moet leren doorbijten, is het voor de ander misschien net veel belangrijker om te leren lief te zijn voor zichzelf, om niet altijd de moeilijke weg te kiezen, om zichzelf rust te gunnen.

Het is niet omdat je dezelfde weg bewandelt, dat je in de ander zijn schoenen staat…

Vandaag had ik geen last van betonmoeheid, wel van hardheidmoeheid, oordeelmoeheid.

Niet alleen van mensen naar elkaar, maar ook de hardheid naar mezelf. Ik moet dit toch kunnen. Waarom zo traag? Kan het nu echt niet sneller? Doe niet zo flauw. Gelukkig is er ook die andere stem, de warmere, zachtere stem. Waarom die haast? Er wacht niets of niemand ginder. Al kom je pas om 20u toe, wat maakt het uit. Vertraag, geniet wat langer van de geur van die Jasmijn, kijk wat langer naar die bloem, rust wat langer op dat bankje, praat wat langer met de mensen. Geniet van de weg, op jouw tempo.

Maak er een mooie dag van lezers, wandel door je dag, op jouw manier!

14 april 2023

Pauzeknop

Águeda

Vandaag stond de pauzeknop nog even ingedrukt om de knie wat rust te gunnen. Waar ik gisteren overnachtte, kon ik niet blijven, dus had ik me afgevraagd waar ik het liefst de dag zou doorbrengen. Meteen kwam het beeld op van het parapludorpje. Vrolijk, kleurrijk, de perfecte plek voor een camino-snipperdag. Na een korte Uberrit stond ik er.

Zoek de 100 verschillen:

Dezelfde straten, dezelfde blauwe lucht, en toch zo anders.

Die paraplu’s zijn eigenlijk maar details in dit dorp en toch maken ze het verschil. Ze zijn als de glimlach van een tegenligger, een onverwacht complimentje, een boer die een sinaasappel geeft, de vele lieve, bemoedigende berichtjes van jullie.

Moraal van het verhaal: Is je dag een beetje grijs, vraag je dan niet af waar de kleurrijke parapluutjes zijn, wees gewoon zo’n paraplu voor elkaar. Maak er een mooie dag van!

13 april 2023

Silver lining

Als er dan toch gerust moest worden, was vandaag wel de allerbeste dag om dat te doen. Voor het eerst sinds mijn vertrek regende het de hele ochtend. Perfecte timing dus. Door mijn raam zag ik pelgrims met poncho’s, vechtend tegen wind en regen en ik zat warm en droog met een schrift op de schoot, een pen in de hand en een zee van tijd om opnames uit te schrijven. Het was alsof ik mijn hele reis nog eens mocht overdoen. Twee voor de prijs van één. Ik kon het enthousiasme in mijn stem horen, het huilen van de wind op de open vlaktes, de ping-geluiden van binnenkomende berichten, ik zat weer op de brugjes, de neus stroomopwaarts, voeten bengelend, de ogen dicht en voelde opnieuw hoe het leek alsof het kolkende water alle vermoeidheid wegspoelde.

Zittend op mijn bed, ga ik van stad naar dorp om telkens weer thuis te komen in de bossen en te ervaren hoeveel zachter het licht er is voor de ogen en de grond voor de voeten, hoeveel makkelijker je er je eigen tempo kan vinden. Misschien moet ik volgende keer maar eens een stukje Appalachian trail proberen? Of eerst als opwarmer de West Highland Way? Toch maar afwachten of mijn knie de huidige tocht nog aankan.

Als je aan een avontuur begint, is de kans groot dat je online informatie gaat zoeken. De meeste vragen in camino-groepen gaan over materiaal. Rugzak, schoenen, sokken en stokken, dat zijn de steeds terugkerende thema’s. Begrijpelijk, maar moeilijk te beantwoorden want elke voet en rug is anders. Niets is perfect voor iedereen. Bovendien zijn die dingen niet het allerbelangrijkst. Je lichaam, je hoofd en je hart, díe moeten er klaar voor zijn. Ze moeten onderweg in evenwicht samenwerken. Dat merk je maar al te goed als het even een beetje tegenzit. Het hoofd kan verder willen, maar als het lichaam stop zegt, kan je maar beter luisteren en er dan -hoe dan ook- het beste van maken.

12 april 2023

Ice ice baby

Porto – Malaposta

Vanaf vandaag zit ik weer enkele dagen op vertrouwd terrein, tot iets voorbij Coimbra en dan splitsen de wegen naar Lissabon en Fatima. Omdat ik opzag tegen een nieuwe betondag, ging ik uit nieuwsgierig eens lezen wat ik in september had geschreven over de Malaposta-Porto wandeling. De woorden brachten meteen de herinnering terug. Het pad in de mist, de met mos begroeide omwalling… ik werd er instant vrolijk van. Laat maar komen die dag!

Voor het eerst stonden er officiële paaltjes om me te zeggen waar ik heen moest en zelfs waar ik niet heen moest. Wat een luxe!

De meeste pelgrims die de camino portugues wandelen, starten in Porto. De tegenliggers die gisteren mijn pad kruisten waren logischerwijze haast allemaal ‘groentjes’ op de camino. Je kon ze er zo uithalen. De haren nog netjes gekamd, schoenen en kleren vlekkeloos en in de blik een mix van verwachting en paniek. Vandaag waren er beduidend minder, en allemaal ‘oude rotten’ die hun (vuile) strepen al hadden verdiend. Er werd gepauzeerd op muurtjes of boomstronken, verhalen en eten werden gedeeld en wat later ging iedereen weer zijn eigen weg. Ongecompliceerd genieten van de weg, het wandelen, het land, de vrijheid en de zon.

Er was maar één spelbreker, mijn knie. Op zo’n moment is het belangrijk je te herinneren dat niemand je hiertoe dwingt, dat je dit voor je plezier doet. Ik heb onderweg mensen in rolstoel gezien, blinden met een begeleider, mensen wiens voeten één grote blaar leek te zijn geworden, de weg loopt vol mensen met pijn in het lichaam en pijn in het hart. Pijn en de Camino horen een beetje samen.

Het werd dus een meditatieve wandeling, uit noodzaak. Stap, stok, stap, stok… en vooral ontspannen en blijven ademen. Blij dat ik de stokken had en dankbaar voor die honderden kilometers die ik al -zonder blaren, spierpijn of gewrichtspijn- had mogen afleggen. Er werd wel eens gevloekt als ik met de verkeerde voet een stoep opstapte, maar daarna was het weer even uitblazen en verder. Vertragen als het moest, versnellen als het kon.

Eigenlijk had ik er om gevraagd… Enkele dagen geleden dacht ik eraan dat mijn hoofdpersonage waarschijnlijk blaren zou hebben en vast ook behoorlijk wat pijn. Dat zou ik er dan maar bij moeten verzinnen… Nu weet ik uit ervaring dat bij elke blijk van ongemak, medepelgrims onmiddellijk en ongevraagd medicijnstrips tevoorschijn halen, dat elke hostel ijs op voorraad heeft en dat zelfs de mensen op straat ontzettend behulpzaam zijn.

Eerst nog wat ijs en morgen een rustdag. Daarna zien we wel wat de Camino brengt.

11 april 2023

(Niet) over rozen

Vila do Conde – Porto

De camino loopt niet altijd over rozen, maar vanochtend wel dankzij de sporen van Pasen. Die bloemen waren zowat het enige kleurrijke op heel de wandeling. Het is een terugkerend thema, een grote stad in en uit lopen is saai en vandaag was dat niet anders. Langs de landingsbanen van de luchthaven, voorbij containerwoningen voor noodopvang, door industrieterreinen… Ook dat hoort bij de camino.

Soms lijkt het alsof voeten kunnen kloklezen. Vanaf 15u worden het wel eens zeurende kleuters.

“Is het nog ver?”

Je kan ze op lange wandeldagen even foppen door extra vroeg te vertrekken maar uiteindelijk gaan ze toch protesteren, vooral na een korte pauze. De eerste tien stappen zijn dan alles behalve elegant. Je maakt een grapje, lijken ze te zeggen, ga terug zitten. Maar zodra ze door hebben dat het menens is, laten ze zich weer gewillig afrollen.

Een van die gevreesde namiddagpauzes hield ik, bij gebrek aan een betere plek, in een bushalte op 6km van het centrum van Porto. Een jongedame kwam naar me toe om me de weg te vragen naar ‘Norteshopping’. Van alle mensen die daar op die drukke straat stonden en liepen, koos ze mij. Met een hoed, een rugzak en wandelstokken kan ik er onmogelijk als een local hebben uitgezien. Maar goed, wie hulp vraagt, wordt geholpen. Google toonde me dat haar bestemming vlakbij was.

“Je bent er bijna,” zei ik, blij voor haar. “Het is maar een half uurtje wandelen. Hier aan de Lidl naar rechts en dan…”

Ze keek me aan alsof ik gek was.

“Een half uur?! Is er geen bus?”

Die was er niet, dus maakte ze een foto van mijn scherm (ze had netwerkproblemen), vroeg me hoe ze die foto moest houden om de weg te vinden en vertrok, bij voorbaat al moe.

Ik stond ook op en deze keer protesteerden mijn voeten niet. Mijn knie daarentegen… Maar met wat ijs, zalf en een uurtje rust in mijn hostel was dat weer verholpen en kon ik de stad in voor een bezoekje aan het station en de kathedraal waar ik het geluk had een repetitie van een koor bij te wonen. Wat een stemmen! En wat een akoestiek! Tenslotte om de avond af te sluiten nog even langs een vegan restaurant. Dat is dan weer een van de voordelen aan een grote stad, meer eetopties.

10 april 2023

Toch een strandwandeling?

Apúlia – Vila do Conde

Labruge zou mijn eindbestemming voor de dag worden, maar de herberg had me net op tijd laten weten dat ik er niet kon overnachten. Na een blik op de kaart en wat telwerk koos ik voor Vila do Condo. Het werd daardoor onverwacht een veel kortere wandeldag. Dat de weg naar Porto dan een stuk langer zal worden, zijn zorgen voor morgen.

Net voorbij halverwege was het trouwens wel fijn om nog eens ‘toerigrino’ te worden voor één dag. Met maar 18km te gaan kon ik langer slapen, rustig ontbijten, vaker stoppen voor een praatje en zelfs een wassalon binnenstappen. Haasten had geen zin, de herberg opende pas om 16u. Toepasselijk dat die rustdag net op Pasen viel én dat het de eerste strand-wandeldag was. Ik hoefde daarvoor niet eens over het zand te lopen, er was een kilometers-lang houten pad aangelegd.

Het was al enkele dagen duidelijk, Pasen leeft nog in deze streek. Vanaf vrijdag zag ik mensen met bloemen richting kerkhof gaan. De kerken en kapels werden gepoetst en versierd en bij heel wat huizen hing een paars (en nu wit) lint aan de deur. Uit alle kerken klonk vandaag muziek, de restaurants zaten vol en na de middag werd er in Povoa de Varzim met de hele familie op de dijk gewandeld, iedereen op z’n paasbest. Voor vrouwen betekende dat hoge hakken en diep uitgesneden jurken, de mannen in jeans en wit hemd. Het werd makkelijker dan ooit om medepelgrims te herkennen in de massa. Ondanks de pijlen, hoorden we even niet thuis op ‘onze’ weg.

Wat later, in het centrum, klonk er voortdurend geklingel. Ik had genoeg tijd om nieuwsgierig te zijn, dus ging ik op zoek naar het geluid en de reden erachter. De belleman of bellevrouw kondigt de komst van het kruis aan. Dat wordt door de stad gedragen door een priester en zijn gevolg. Wie een zegening wenst te ontvangen, strooit blaadjes en bloemen op de stoep voor zijn huis. De processie stopt bij die huizen, de priester gaat naar binnen om de mensen en het huis te zegenen waarna de bewoners het kruis mogen kussen. Als dank geven zij vervolgens de kruisdragers iets te eten of te drinken.

De stad lag vol bladeren, geen wonder dus dat uren later die bel nog steeds te horen was.

9 april 2023

Op de terugweg van de toekomst

Vila Nova de Anha – Apúlia

Het kan toeval zijn, maar albergues waarin de naam van de uitbaatster zit, horen tot de beste op de camino. Bij de vorige reis was het Casa da Fernanda in Vitorino dos Piães, deze keer is het Casa da Carolina in Vila Nova de Anha. Een warm onthaal met huisgemaakte citroenlimonade, een mooie slaapruimte, gezellige zithoeken in de tuin, een grote eettafel die uitnodigt om met z’n allen rond te zitten en bij een heerlijke maaltijdsoep verhalen te delen én ’s ochtends een goed ontbijt zodat je niet met lege maag de deur uit moet. Als je je naam gebruikt, heb je hem ook hoog te houden… Het enige minpuntje was dat de lichten in de slaapruimte door beweging geactiveerd werden.

Als je in tegengestelde richting loopt, ben je elkaars toekomstvoorspeller. Wordt het een steile klim? Kom ik in dit stuk voorbij een café? Hoe lang ga ik er over doen tot aan de herberg? Er werd me zelfs ‘een verrassing’ voorspeld bij de volgende bocht en gelijk hadden ze. Een pelgrim-sympathisant had er een tentje opgezet met strandstoelen, muziek, drank, hapjes en een stempel om de collectie te vervolledigen.

Zoals dat wel vaker gebeurt in het leven stellen ook hier mensen wel eens vragen waar ze het antwoord eigenlijk niet op willen weten. Een man vroeg me of hij vandaag de zee zou zien. “Morgenavond,” antwoordde ik, zonder er bij te zeggen dat dat enkel het geval was als hij stevig zou doorstappen. Dat was absoluut niet wat hij wou horen. Vloekend vervolgde hij zijn weg. Een ‘bom caminho’ kon er zelfs niet meer af.

Niet iedereen loopt hier voortdurend met een glimlach rond, dat valt in deze richting meer op. Sommigen hebben zichtbaar pijn en bij anderen druipt de ergernis of teleurstelling er af. Ze hadden het zich anders voorgesteld, minder wandelen, meer magie. De vele films en boeken zorgen blijkbaar voor hoge verwachtingen. De Camino is op zich geen magische plek. Uiteindelijk is het ‘maar’ een weg die je bewandelt. Hoe je aan het eind van de tocht naar huis terugkeert, hangt van jezelf af, wat je met de tocht doet en wat je de tocht met jou laat doen. Iedereen komt met zijn persoonlijke ‘rugzak’ en met wat geluk slaag je er in die al wandelend kleiner en lichter te maken. Je kan die tijd gebruiken om weer wat meer rechtop te lopen, een heldere blik te krijgen en meer ruimte in te nemen in je eigen leven, het hoofdpersonage te worden van je eigen verhaal. Of je kan mopperen omdat je nog geen zee hebt gezien, de keuze is aan jou.

Voor mij hoefde die zee niet persé. Geef mij maar een eucalyptusbos, extra-large met een toefje dennennaalden. Dat ik aan het eind van de dag toch nog een strandwandeling kon maken was een fijne bonus.

8 april 2023

Een zeer goede vrijdag

Caminha – Vila Nova de Anha

In de herberg leek het alsof iedereen had afgesproken om zich goed voor te bereiden op het verlies van een uur tijdens de overtocht. Dat ze dus veel vroeger naar bed gingen, vond ik prima, ik leefde toch nog in Spaanse tijd. Ik had besloten om dat bonusuur ’s nachts in te zetten. Een uur extra slaap leek me wel prettig tussen twee lange wandeldagen. Maar dat was buiten mijn kamergenoten gerekend. Om 5u gingen er twee wekkers af. Vervolgens was er onduidelijkheid over het precieze uur in Portugal en Spanje. Die onduidelijk werd vrij luid en zeer uitgebreid besproken om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat iemand een kleine rekenfout had gemaakt. Kan gebeuren. Ogen weer dicht, snavels toe. Slaap lekker. Tot een uur later -zoals verwacht- de wekkers opnieuw afliepen. Ze gaan opstaan en stilletjes vertrekken, dacht ik. Niet dus… Er werd gesnoozed. Een uur lang! Snoozen zou sowieso verboden moeten worden en al helemaal in een herberg. Uiteindelijk was ik nog sneller dan die snoozers de deur uit, klaar voor een nieuwe wandeldag op Portugese bodem.

Ik zette er stevig de pas in, toch werd ik niet veel later voorbijgestoken door een oude dame. Even voelde ik de neiging om te versnellen, maar ik wist dat ik het nog meer dan 30km moest volhouden en hield me wijselijk aan mijn tempo. Enkele minuten later kwam de vrouw terug, in dezelfde snelwandelstijl, maar heel wat langzamer. Ze veegde het zweet van haar voorhoofd, lachte en stak een duim omhoog. Was dit haar dagelijkse grapje? Een snelwandelwedstrijd met de eerste pelgrim die haar huis voorbijliep? Of was het gewoon haar ochtendwandeling? Hoe dan ook, met een boa viagem stuurde ze me op pad. En een mooie reis werd het.

Als je denkt dat de Coastal een strandwandeling is, dan vergis je je. Je loopt wel eens even in de buurt van de zee, maar veel vaker door plattelandsdorpjes (die hier alles behalve plat zijn), op bospaden, naast beekjes, op bruggen over rivieren en natuurlijk voorbij kapelletjes en kerken. Op die wegen is de blauwe pijl opnieuw opgedoken. In deze regio is de weg naar Fatima beter gekend. Toch stopt er in de dorpen nog wel eens iemand om me in de ‘juiste’ richting te sturen, maar zodra ik het magische woord ‘Fatima’ uitspreek, wordt er geglunderd en volgen er kruisjes of gebedjes, alsof ze hier stiekem de voorkeur geven aan Fatima boven Santiago.

Vanmiddag bracht de blauwe pijl me naar een prachtig bospad, het soort waar op dit ogenblik mijn voorkeur naar uitgaat, stijgend en bezaaid met grote keien en rotsblokken. Ik hou blijkbaar van de concentratie die het vraagt om -onbewust- voor stokken en voeten de juiste plaats te vinden. Zo’n pad is als een fidgetspinner voor mijn druk hoofd, heerlijk stil is het dan vanbinnen. Geen verhalen, geen vragen, geen dringende opzoekingen. Zelfs geen ik en geen pad, enkel wandelen. Alleen bijzonder jammer dat ik daar eigenlijk helemaal niet hoorde te zijn. Daar kwam ik na iets meer dan een kilometer achter. Dan nog liever geen pijlen dan foute pijlen.

Een lange wandeldag werd op die manier nóg langer en toen ik voorbij het mooie Viano do Castelo kwam, had ik niet de energie om de bezienswaardigheden meer dan een vluchtige blik te gunnen. Ik zal nog eens terug moeten komen… 😉

7 april 2023

Buen Camino – Bom Caminho

Baiona – A Guarda – Caminha

Het schrijven van een blog is de perfecte manier om een reis te verankeren. Je overloopt ’s avonds in gedachten de dag, zoomt in op bepaalde dingen en laat andere weg. Die keuzes zullen mee bepalen wat er achteraf van de reis zal bijblijven.

Meestal komt het dus neer op de vraag: wat wil ik me herinneren. Op deze omgekeerde Camino hoort dus ook wel eens de omgekeerde vraag. Wat zou ik normaal weglaten?

Met hoofdpijn opstaan en sloten water drinken in de hoop het daarmee te verhelpen. Het wandelen over een maanverlichte dijk en het gevoel hebben dat de golven dwars door mijn hoofd beuken. Het langzaam wegebben van de pijn. De frustratie dat ik niet op dat ene woord kan komen dat de Zweden hebben voor het licht dat de maan op de zee werpt. Lang nadat de zon al op is, halverwege een pittige klim, midden op het smalle keienpad stoppen om het te googelen. (Mångata) Vijf stappen later opnieuw stoppen om op te zoeken of er nog talen zijn die daar een woord voor hebben. Gsm wegbergen omdat het de plaats, noch de tijd is voor een linguïstisch onderzoek. Me afvragen wat mijn hoofdpersonage in dit geval zou doen. Eerst het antwoord inspreken zodat ik het niet vergeet en dan pas de berg opgaan. Terug een stukje dalen om mijn stokken te halen en weer de berg op. En dan is er natuurlijk nog het plasprobleem. Vrouwelijke lezers kennen het vast.

Zodra de gedachte ik moet plassen opkomt, is het om zeep. De speurtocht naar een geschikte plek begint en je ziet vanaf dat ogenblik haast niets meer van het prachtige landschap. Natuurlijk is er dan in geen mijlen een boom te zien. Het helpt ook niet als je hoofd dan overschakelt op het Disney-kanaal. Let it go, let it go. Can’t hold it back anymore. Vanaf dan is het mind over bladder. Bladder wins. Boom of geen boom. Er rest dan niets anders dan te hopen dat er geen stroom tegenliggers de hoek om komt… en dat dus meerdere keren op een dag.

Hoe hard ik ook mijn best doe, ik kan me verder niets negatiefs voor de geest halen. Er was een goeie afwisseling tussen bospaden en wegen, een mooi uitzicht, vriendelijke pelgrims, drinkfonteintjes om de drinkbus te vullen, prachtig weer, lieve berichten van jullie,… en net wanneer mijn voeten begonnen te protesteren, kwam ik toe aan de overzetboot. Ik had online een ticket gekocht voor de laatste tocht van de dag zodat ik me niet zou hoeven te haasten onderweg. Een half uur voor vertrek was ik er. De ‘veerman’ wou mij gerust al overzetten. Ik blij en hij vroeger klaar met werken. Ik liep richting loopplank van de overzetboot maar hij had andere plannen. Hij wees naar een kleine motorboot die er net achter lag te dobberen. De website zegt dat het ongeveer een kwartier duurt om de Miño -die de natuurlijke grens vormt tussen Spanje en Portugal – over te steken. We deden het in 3 minuten. Twaalf minuten gewonnen en zodra ik was uitgestapt, mocht de klok een uur worden teruggedraaid. Een Caminodag met bonustijd.

6 april 2023